Bazen kendime bakıyorum,küçük bir çocuk gibiyim
Belki dokuz yaşında bilemedin on
Ama bazende kendimi öyle yaşlı hissediyorum ki
Sanki ayağa kalksam yığılıp kalıcağım
Aynaya baksam ağarmış saçlarım
Ve burgaşık olmuş yüzüm takılıcak gözüme
Bazen kendimi fire vermeye hazırlanan bir fidan gibi hissediyorum
Bazense kurumaya yüz tutmuş çiçek gibi
Bazen dimdik ayaktayım yıkamaz beni hiçbirşey
Kapılmam alamaz beni hayat rüzgarı kollarına
Gençliğimin kırınlarını kolay kolay vermem diye
Avazım çıkıncaya kadar bağırasım geliyor
Ama tam bağırmak için nefesimi içime çekiyorum ki
İşte onda kiliplenip kalıyorum çaresiz per perişan
Öfkem ayaklanıyor,dizginler vuramıyorum nefretime
Hayat denilen bu acımasız şeye bakıyorum
Sonra içimde kendime
Bir çocuk sureti görüyorum yoksa o benmiyim
Peki o zaman neden ben o çocuğu görünce
Yıllar öncesine gidiyorum
Neden o çocuğu görünce yüzümde açılı bir gülümseme ile
Çocukluk işte diyorum
Beklide hayatımda ki bir gece veya bir şey
Beni çocukluğumdan alıp yaşlılığıma taşımıştı
Gençlik denilen o mevsimi benden çalmıştı
Beklide gençliğimim hırsızı yaşlılığımla beni baş başa bırakıp kaçmıştı
Biliyorum ağzımda çocuk kokusu var benim
Ama içim yıllarca yaşamış kadar yorgun,bitkin,halsiz
Beklide bu yüzden çocuksu geliyor yaşıtlarım benim
Şimdi yaşlı vücuduma inat içimdeki bir ses dediki
Bu şiirinde sonuna kendi imzanı at
Ve içindeki seni çıkar at
Kendinden yeni bir sen yarat
Kim demişki mutlu olmak kabahat
Kim demişki benim gecelerde uykum rahat
İstersen sende.sizde,fark etmez
Sök hayatından,hayatınızdan çıkar at
Ne kadar fark etsene o kadar faretmez…..

[ Yorum Ekle |  Arkadaşınıza Gönderin |  Yazdır ]